20160817

Late Night Drive;



Pecahkan semua lampu lampu jalan. Menyemak.
Gores bintang-bintang atas langit. Bising.
Koyak segala angin-angin malam berlalu. Berisik.


2.23AM. Sendiri dalam dua dunia yang sama. Masih gelap, no clue to pretend. Tutup aircond kereta, buka tingkap, aku nyalakan sepuntung rokok winston merah. Lima minit.. Sepuluh minit.. Masih tiada deringan. Ah mampus, aku campak iPhone bodoh ni ke kerusi sebelah. Phone canggih canggih berlagak kaya tapi kalau bukan nama orang yang diharapkan keluar, baik aku pakai public phone jela sial.

Winston yang aku beli di 7e tadi habis. Habis satu kotak, macam nyawa aku yang dah lama gone. Hilang lesap tenggelam. Sengaja aku tutup radio sebab dah muak dengan lagu-lagu cinta yang acah faham perasaan keparat ni. Tak ada siapa yang faham. 

Tengah-tengah highway 3 pagi yang aku sendiri dapat nikmati. Sorang-sorang. Bawa paling perlahan, seperlahan nafas yang letih dan penat ni. Seperlahan si bajingan yang tak faham faham apa yang dipinta. Seperlahan kata-kata yang entah ya entah tidak keluar daripada mulut si pujangga cilaka. 



Masih jauh lagi perjalanan. Selembab atau sepantas mana pun aku nak sampai, kalau memang belum saatnya untuk sampai-- tak akan sampai. Phone berdering. Deringan lain. Dalam 87 contacts, satu contact bunyi lain.

Hi, you dah sampai?

Hi. Otw lagi malas drive laju laju.

Jangan drive laju. Dah sampai text je bagitahu walaupun I tak reply.

Kalau tak sampai pun you tak reply. 

Tutup telefon.

Ya Al Muhaimin, ya Al Samii', ya Al Qaadir
aku sedang bersangka baik denganMu. Berikan aku petunjuk.